زندگی رسم خوشایندی است که یک مرغ مهاجر دارد . زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد ....

تنها
اگر دمی
کوتاه آيم از تکرار اين پيش پا افتاده ترين سخن که "دوست ات می دارم"
چون تن ديسی بی ثبات بر پايه های ماسه
به خاک در می غلتی
پيش از آن که لطمه ی درد درهم ات شکند
به سکوت
می پيوندی.

پس، از تو چه خواهد ماند
چون من بگذرم؟
تعويذ ناگزير تداوم تو
تنها
تکرار "دوست ات می دارم" است؟

با اين همه
بغضم اگر بترکد...-
نه
پر کاهی حتا بر آب بنخواهد رفت
می دانم!