چقدر خسته ام . انگار هزار سال راه را پیاده آمده ام . انگار در انتهای ناکامی ها جا مانده ام . دیروزهایم چقدر پر از حسرت تو بود و امروزهایم در حسرت لحظه هایی که رفت . مانده ام که چگونه می توانم خودم را تفسیر کنم با همه آنچیزهایی که نداشته ام با همه ابعاد چشمهایت که همیشه در زندگی ام کم آورده ام . خودم را می شمارم . تکثیر می شوم در تمام تنفس هایت در تمام لحظه هایی که هرگز به یاد من نبوده ای . و من هنوز می شمارم که چقدر دوستم داری و برای شمردن عددها را گم می کنم .
طلوعی را به مسلخ مرگ فرا خواند
بعد از این غروب آتشزا
آتشکده جانم قسمتی از خویشتنم نیست
مرا به مسلخ نگاهی دیگر مکشان
مرا ناآزموده مپندار
که زین پس مرا
اندیشه عاشق شدنم نیست
و من دگر
حوصله پر زدنم نیست
