زندگی رسم خوشایندی است که یک مرغ مهاجر دارد . زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد ....

به چشم های مسافرم لبخندی بزن

تحفه سیاهی های بلند و سیاه

شبی است به وسعت فراموشی

آری دست تکان بده

سکوت را بدرقه کن

شاید خاکستر خاطره ام

بر بالهای زمان پرواز کند

شعر از : آقایاری

در سکوت پریشان نیمه شب در زیر نگاههای کنجکاو مهتاب به حریم عشق تو در وهم سبز اساطیرم فکر میکنم و شب جاده ها را با ته مانده های دلتنگی و غربتنم در سکوت پریشان نیمه شب پشت پنجره های باد برده به تماشا می نشینم . تجلی بیهودگی حرفهایم را در خلوت و سکوت در نگاه تب آلوده جیرجیرک ها روی برگهای باران خورده شهر جا می گذارم . من از گریز و درد بانگ قدمهایم را به گوش شپ پره های دیوانه می سپارم و از شیشه های مه گرفته تنهایی خاموشی خانه ام را فریاد می زنم . در سکوت پریشان نیمه شب میان آتش و بغض و خونه به شکوه های تلخ چشمانت و به احساس در گورخفته زبانم فکر می کنم 

چگونه می توانم در این قفس تنگ به عشق بازی شاپرکها و به آب شدن شرمگین شمع ها و به فریب جاده ها فکر می کنم . دیگر از دلتنگی هم دلم می گیرد میان شهوت سیال نگاهت خود را جاودان می کنم و درچشم هایت تعبیر می شوم . خسته و خاموش به تماشای تجلی شکوه دستهایت زمانی که از هیچ لبریز می شوم و آتش تمنا و التماس خاکسترم می کند فکر میکنم . به آخرین نگاهی که پر از باران در آسمان سینه ام دوید به حرفهای غم گرفته ات به آشوب ناگهانی چشمهایت به تو فکر می کنم .

در سکوت سینه ام در این قفس تنگ تنهایی به تو و به چشم هایت فکر میکنم . تنها به تو فکر می کنم !

تقدیم به همسرم مهربانم که در تمامی ایام محکم ترین تکیه گاه زندگی ام بوده است . به او که بهانه تمام خوشبختی های من است .

وقتی رودهای سکوت جاری اند ، خاموش می شوم . با کلمه ها نمی توانم تو را بیافرینم و بی کلمه ها لحظه ای آرام و قرارندارم . ابری از شکوفه ها آسمان را پوشانده است . شکوفه ها را می شکافم  تا تو را ببینم . زیر سقفهای حصیری نمی توان بوی گیلاسها را شنید .

باران می اید باران می اید چشم پنجره ها خیس است . آیا حرفهایم تازه می شوند ؟ آن گنجشک تنها چه زود مرد ! آن تمشک وحشی چه زود از شاخه جدا شد !

در بامدادهای برفی به یاد تو می افتم که با سپیده ها آمیختی و آنقدر در نی لبک غریب خود دمیدی که صبح از راه رسید و برگهای فروریخته به شاخه ها برگشتند .

وقتی زیر نگاه ماه می خوانم دلم می گیرد و صدایم باز می شود . باغبانها بیدار می شوند و عطر گلها روی دستمال مسافران می نشیند .

چه ساده تو را دوست دارم . این را همه کاکلی ها که از سفر آمده اند می دانند . کاش همه چیز شبیه تو بود . کاش گلهای رنگارنگی که نامشان را نمی دانم عطر تو را داشتند .

چه ساده تو را صدا می کنم . همه مردم صدایم را می شنوند و با حیرت تو را نگاه می کنند . حتی مترسکها جان می گیرند و خون تازه ای در رگهای سیب قرمز می دود .

باد هرچند که تند باشد نمی تواند ستاره ها را با خود ببرد . به ابرها اجازه نمی دهم که بین من و تو فاصله بیندازند . نور تو بالا و بالاتر می رود و من دستهایم را باز می کنم . دنیا چقدر کوچک است و کاش جز صدای تو هیچ صدایی را نمی شنیدم و جز نام تو هیچ نام دیگری را نمی دانستم .

هرکه ما را این نصیحت کند بی حاصل است

گربصدمنزل فراق افتاد میان ما و دوست

همچنانش در میان جان شیرین منزل است

عزیزم ! گفته بودی اون عکسی رو که تو می خوای توی وبلاگ من نیست . پیدا کردنش کار سختی نبود . هرچند دیگه اونقدر بزرگ شدی که دنبال عکسهای فانتزی نباشی ولی خوب ! می دونم که بعضی از آدمها هیچ وقت دوست ندارن بزرگ بشن مثل تو عزیزدلم که هنوز به همین دلخوشی ها دل بستی . خوش به حالت ! قدر لحظه های زندگیت رو بدون . چون اگه فردا بزرگ بشی ( هرچند خودت خبر نداری که خیلی وقته بزرگ شدی ) آرزو می کنی توی همون لحظه های بچگی ات باقی می موندی . باور نمی کنم اون آبجی کوچیکه ای که وقتی توی گهوارش می خوابید اونقدر ناز بود که مثل عروسک هام دوستش داشتم حالا انقدر بزرگ شده . باور نمی کنم اون دختر بچه ای که عاشق توت فرنگی بود و هربار لپ هاش رو قرمز می کرد حالا داره میره خونه بخت ..... ولی هنوز هم کودکی هات رو از یاد نبردی .... برات آرزوی خوشبختی می کنم

^{وقتی روزهای محرم میاد دلم بیشتر از همیشه می گیره . شاید هیچ وقت توانائی درک این حادثه بزرگ رو نداشتم . نمی دونم .... اما صدای زنجیرها و سینه زدن ها همیشه برام سمفونی غمگین ترین و تلخ ترین حادثه زمان بوده . همیشه به این فکر می کنم که چطور یک نفر می تونه واقعه ای رو در زندگیش داشته باشه که هیچ حماسه و هیچ افسانه ای ماندگار تر از اون نبوده . کاری که امام حسین کرد معجزه بشریت بود . در اون حدی نیستم که بخوام در این مورد صحبت کنم اما می خوام حداقل در آغازین روزهای محرم نام کسی رو بیارم که همیشه باتکیه به نامش تونستم سختی ها رو پشت سر بذارم} .

یادمون باشه هیچ چیزی رو با عشق حسین عوض نکنیم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

همان یک لحظه اول که

اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه زیبایی و زشتی

به روی یکدگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره مستانه را خاموش آندم

بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان و لرزان دیگری پوشیده از صدجامه رنگین

زمین و آسمان را

واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذیرفتم

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهد نمایان

سبحه صد دانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان

هزاران لیلی نازآفرین را کوبه کو

آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

بعرش کبریایی با همه صبر خدایی

تا که می دیدم عزیز نابجائی نازبریک ناروا گردیده خواری می فروشد

گردش این چرخ را

وارونه بی صبرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم

که می دیدم مشوش عارف و عامی ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش

بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری

در این دنیای پرافسانه می کردم

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم ؟!

همان بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد

وگرنه من بجای او بودم

یکنفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم

عجب صبری خدا دارد .....................

شعر از : معینی کرمانشاهی

دیشب پیش خدا بودم

خدا دلش درد می کرد

هی صدایش از آسمان می آمد

حالش آنقدر بد بود

که همه خیال می کردند می خواهد بمیرد

و عکاس ها ، هی از او عکس می گرفتند

برقش از آسمان می آمد

نگاه کن

یکی از آن عکس ها را من با خود آورده ام

چرا نمی بینی ؟

چرا تو همه واژه می بینی ؟

ببین چه صبورانه دستش را زیر چانه اش گذاشته

و چه لبخندی پر دردی دارد !

آن پشت زنش را ببین

چه چشم ها نگرانی دارد

نگران این است

که خرج کفن و دفن خدا را

از کجای خرج خانه بزند

که نه به مدرسه رفتن اصرافیل بر بخورد

نه به دانشگاه رفتن میکائیل

راستی اگر خدا بمیرد

او را در کدام قبرستان دفن می کنند ؟!

قبرستان ها چقدر کوچکند !!!!!!!!

بودنتان را بپذیرید و از آنچه هستید شادمان باشید

اعتماد به نفس بالا به سلامت جسم و روح شما بستگی دارد

با جسم خود خوب رفتار کنید

بیماریها نشانه نیاز به محبت و جلب توجه دیگران است

ا زخودتان به خوبی یاد کنید

جنبه های مثبت و منفی خود را توأماً مدنظر بگیرید

اما به جنبه های مثبت بیشتر فکر کنید

اگر نقاط ضعفی دارید مطمناً درقبال آن نقاط قوتی نیز دارید

لیستی از نقاط قوت خود حتی کوچکترین آنها تهیه کنید

اگر کار اشتباهی انجام دادید

به جای سرزنش خود عمل خود را سرزنش کنید

به طور کلی اعمالتان را ارزیابی کنید کل وجودتان را

اشتباه لازمه انسانیت است اگر چه ناخوشایند است .

به یاد شاعران باصفای انجمن شعر و ادب بابلسرِ  

دوباره قسمت من کوچه های بی برگشت

گریز نیست از این انتهای بی برگشت

و سطلهای زباله پر از دقایق شد

پر از بطالت این سالهای بی برگشت

عبور می کنم از روی نعش عقربه ها

و چند سال دگر یک عصای بی برگشت

مرا مخوان به خودت آی چشم دریایی

پراست عمق تو از ناخدای بی برگشت

از او که رفت به سمت چراغ قرمزها

نمانده هیچ بجز ردپای بی برگشت

رفیق ! بس کن از عشق من بهانه مگیر

که سخت خسته ام از این صدای بی برگشت                                                               

که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم

تو را من چشم در راهم

شباهنگام در آن دم که برجا دره ها چون مرده ماران خستگان اند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم

تو را من چشم در راهم ......

شاعر : نیما یوشیج

نمی دونم چرا ؟ اما چند روزیه که خیلی دلم گرفته . باز هم تحمل ! باز هم وعدهایی برای فریب دادن خودمون . دیگه تحمل این غربت رو ندارم .... گاهی وقتها با خودم می گم مگه چقدر می خوام عمر کنم که اینجور دارم توی قفس پرپر می زنم ... دلم برای بچگی هام تنگ شده برای لحظاتی که واقعا زندگی می کردیم ......... حالا تمام هم و غممون شده اینکه چطور خودمون رو به فردا برسونیم . و از ترس فردا هیچ وقت لذت لحظه ای رو که در اون هستیم را نچشیم . اما قبلا اینطوری نبود . توی لحظه زندگی می کردیم . از فردا فقط رویایی در سرداشتیم که فکر می کردیم خیلی راحت می تونیم به اون برسیم مثل ستاره هایی که توی آسمونن و کافیه یه کم قد ما بلندتر بشه تا دستمون بهشون برسه . غافل از اینکه ستاره ها هرروز از ما دورتر و دورتر می شن ...... وقتی بچه بودیم همه آدمها برامون یه جور و یه رنگ بودن اما حالا اگه چشمات رو ببندی و سرتو برگردونی ادمها هزار رنگ میشن ....... وقتی بچه بودیم بزرگترین دروغمون موقعی بود که وقت بازی گلدونی رو می شکستیم یا لباسمون رو خاکی می کردیم اما حالا داریم با دروغ زندگی می کنیم .... دروغ نه به معنی اینکه چیزی رو به دیگران خلاف واقع جلوه بدیم بلکه به خودمون داریم دروغ می گیم . اینکه زندگی زیباست .... اینکه آدمها خوبن ..... اینکه هرجا بری آسمون این رنگه .... راستش بعضی جاها آسمون خدا قشنگ تره ! برای من که اینطور بوده برای شما رو نمی دونم !!!!!!!!!

صدایت را می شنوم تو همین جائی در رگهای من در وجود من !

دیرزمانی است که می دانم هیچ وقت دیگر باز نمی گردی اما با وعده های کودکانه ام خودم را به آمدنت امیدوار می سازم .... انگار پنجره ها نیز می دانند که تو دیگر باز نخواهی گشت چرا که هیچ چلچه ای را به مهمانی ایوان کوچکشان نمی خوانند و از هیچ رهگذری سراغ باران را نمی گیرند .... تو رفته ای اما نقش کبود خاطراتت در نگاه من مانده است . آنها را چگونه از من خواهی گرفت .... حرفهای قشنگت را و عشقی که در غبار فراموشی پنهان کرده ای اما من هر روز صبح زنگار آن را با اشکهای چشمانم می شویم تا برایم همیشه تازه بماند ....

آری صدایت را به وضوح نجوای یک ابر و به روشنی پرواز یک شاپرک می شنوم .... گوش کن ..... این صدای توست که مرا زنده می کند .......... راستی ! هنوز هم مانند بچگی هایمان دنبال قاصدکهایی هستم که می گفتی خبر آمدن مسافری را می دهند اما با رفتن تو دیگر هیچ قاصدکی به این حوالی نیامد ..... یادت است چقدر با گلبرگ ها فال می گرفتیم و همیشه آخرین گبرگ من می گفت که دوستم نداری و تو لبخند می زدی و می گفتی محال است !

چقدر کودکی هایمان ساده و یکرنگ بود ... مثل ماهی های کوچک خوض خانه مان ! مثل نان و پنیر سرصبح مثل بوی کال سیب ..... و باز هم راستی ! نقاشی هایمان را هنوز برای آمدنت کنار گذاشته ام همانهایی که می گفتی در آن جاده ای کشیده ای که فقط برای رفتن است نه بازگشتن و من هیچ وقت معنی این جمله ات را ندانستم ....

و حالا تو مسافر همان جاده ای . بی بازگشت اما همیشه پر حضور !

گاه رنگ غزلی می زنم ابهامت را

مثل یک خاطره دور مروری کردم

فصلی از گردش بارانی ایامت را

شهر در کوچه دستش به تو فرصت می داد

جاده با خویش اگر نمی برد گامت را

کاش می شد که در این آیینه های ممنوع

لحظه ای نقض کنی حرمت اندامت را

کاش در حادثه ظهر نگاهت روزی

می کشیدیم به سرسایه آرامت را

من مگر کفتر خورشید تو بودم که هنوز

می برم با جگر سوخته پیغامت را

باتو آغاز نکردم که به پایان نرسم

بازکن پنجره رو به سرانجامت را

این خیلی ارزشمنده که همیشه در کنارم هستی

آواز تایتانیک :

هر شب در رویاهایم تو را می بینم

احساست می کنم . اینگونه است که تو را می شناسم . اینگونه باش

با وجود هزار چشم ها و فاصله ها

و کهکشان ها که بین ماست . بیا و خودت را بنما

اینگونه باش ، دور ، نزدیک ، هر کجا که هستی

ایمان دارم و ایمان دارم که قلبم ادامه خواهد داد

گرچه شبها بسیار سختند ادامه خواهم داد

تا یک بار دیگر تو در را بگشایی

و اینجا هستی اینجا در قلب من و قلبم ادامه خواهد داد

و ادامه خواهد داد

عشق فقط یکبار به سرغ هرکس می آید

و برای یک عمر می آید

و نخواهد رفت تا ما برویم و عشق همان بود که با تو ورزیدم

یکبار و یک عمر

و از آن پس بدان آویختم

و تا همیشه همه زندگی ام با آن پیش خواهد رفت

اینجایی تو اینجایی و من از هیچ چیز باکی ندارم

و می دانم که قلبم همچنان ادامه خواهد داد

و ما همیشه عاشق می مانیم عاشق ، جوان ، ساده دل

و قلب من همچنان خواهد تپید

و من این را در قلبم جاودانه خواهم ساخت

و قلبم همچنان ادامه خواهد داد ..............ادامه خواهد داد و ادامه خواهد داد ........

خوب ! حالا که حرف از تایتانیک شد دیدن عکسش هم بد نیست ....

دیوار سرد فاصله ها را خراب من . نکرد و رفت

گیرم تمام عالم و آدم اسیر چشم های تو

با عشق خود زمین و زمان را جواب کن نکرد و رفت

گفتم مگر قشنگی چشمت فقط برای من نبود ؟

خاتون فقط به خاطر من آفتاب کن . نکرد و رفت

آزار عشق ! معصیت از این بزرگتر نمی شود

ای سنگدل ! بیا و کمی هم ثواب کن نکرد و رفت

گفتم به حرفهای دلت اکتفا نکن سیاه چشم

یکبار هم تو روی دل ما حساب کن . نکرد و رفت

آن شب که زخم کاری عشقش مرا به خون نشانده بود

گفتم بیا دعای مرا مستجاب کن . نکرد و رفت

 در این تنهایی ها تو هم رفتی منو تنها گذاشتی تو آشنا ترین برای من بودی و تنها باده عشقم که از جام نگاهت سیراب می شدم. دریغ که در یک غروب بی انتها بار سفر بستی و رفتی. خاطراتمان را در کوله بارت گذاشتی و عزم سفر کردی. هر چه نگاهت کردم٬ هر چه صدایت کردم٬ هر چه فریاد کشیدم٬ هر چه بر سر و سینه کوفتم و نامت را با هزار آرزو بر زبان آوردم٬ خاموش نگاهم کردی و رفتی. آن روز غنچه های بغض در گلویم شکفت و آسمان ابری چشمانم بارانی شد. آنروز پر زدی و رفتی و پیش از آنکه تو را ببویم و من هنوز در حسرت چشم های تو می سوزم . چقدر دلم برای دیدنت تنگ شده است !!!!!!!!!!!

1- رابطه ای که در آن بیش از آنچه به شما عشق می ورزند , عشق می ورزید.

در این رابطه هنگامی که فقط یکی از طرفین در اکثر اوقات از لحاظ روحی تعقیب کننده و دیگری تعقیب شونده می

 باشد. سالم نبودن و از تعادل خارج شده و محکوم به شکست خواهد شد.

2- رابطه که در آن بیش از آنچه که شما عشق می ورزید, به شما عشق بورزند.

در چنین رابطه ای که قلبتان را به طور کامل در طبق اخلاص نگذاشته اید, هیچ گاه احساس رضایت نخواهید

 داشت.

3- رابظه ای که در آن شیفته توانایی های بالقوه نامزد.همسر خود می باشید.

داشتن یک رابطه سالم با همسرتان به معنی عشق ورزیدن به او به خاطر کسی که هست , می باشد. نه

 عشق ورزیدن به او علی رغم کسی که هست و یا به امید کسی خواهد بود.

4- رابطه ای که در آن ماموریت نجات همسرتان را به عهده دارید.

معتادین به نجات دریگران نه از آن رو که با همسرشان تفاهم دارند, بلکه به این دلیل که احساس می کنند مجبورند

 به او کمک کنند, به روابط وارد می شوند. کسانی که ماموریت نجات دیگران را به عهده دارند, غالبا حس ترحم را با

 عشق اشتباه می گیرند.

5- رابطه که در آن به نامزد, همسرتان به عنوان یک الگو و آمموزگار چشم دوخته اید.

وقتی عاشق کسی می شوید که الگوی شما ست, مشکل است رابطه ای طبیعی داشته باشید. ممکن است

 رفتار یا گفتارهایتان به گونه ای باشد که گویی برابرید, اما ذهنتان برای او مرتبه و مقام افزوده ای قائل باشید که

 این به نوبه خود هر گونه احساس اختیار و قدرت را از شما سلب می کند.

6- رابطه ای که در آن به دلایل بیرونی شیفته نامزد, همسر خود شده اید.

هر گاه شیفته یک ویژگی شخصیتی در ابعاد و صورت های مختلف کسی شدید از خود بپرسید اگر این فرد ویژگی

 را نداشت آیا همچنان برایم جذاب بود و می خواستم با او ازدواج کنم؟

7- رابطه می تواند بسیار فریبنده باشد, مخصوصا همگامی که همان یک زمینه ای که در آن تفاهم برخوردار

 هستید برای شما اهمیت زیادی داشته باشد و به راحتی آن را با پیوندی عاشقانه و قوی اشتباه بگیرید.

8- رابطه ای که در آن نامزد , همسر را از روی سرکشی و عصیان انتخاب می کنید.

گاهی افراد کسانی را برای ازدواج انتخاب می کنند که خصوصیات شخصیتی آنها متضاد کانل با آنچه که مورد نظر

 والدینشان می باشد در این صورت این امکان وجود دارد که از رابطه خود به عنوان روشی به منظور سرپیچی و

 عشیان در مقابل والدین خود استفاده می کنید, نه از آن روکه فرد مناسب را یافته اید.....

9- رابطه ای که در آن نامزد, همسر را به عنوان عکس العملی در قبال نامزد. همسر قبلی خود انتخاب کرده اید.

در این رابطه شما فردی را انتخاب می کنید که در او فقط به دنبال آن دسته از ویژگی هایی هستید که رابطه قبلی

 تان فاقد آنها بوده است.

10- رابطه ای که در آن نامزد , همسرتان از نظر روحی و عاطفی در دسترس شما نیست.

این نوع رابطه روابطی را در بر می گیرد که نامزد , همسر از نظر عاطفی و روانی با کسی دیگر درگیر است و به

 طور کامل نتوانسته است درگیری عاطفی خود را با شخصی سوم حل کند

ارزشت را با مقایسه کردن خود با دیگران پایین نیاور, زیرا همه ما با یکدیگر متفاوتیم.

اهداف و آرزوهایت را با توجه به آن چه که دیگران با اهمیت تصور می کنند, تعیین نکن, زیرا فقط تو می دانی که

 چه چیزی برایت بهترین است.

با زندگی کردن در گذشته یا اینده زیستن در زمان حال را از دست نده. حتی اگر یک روز در زمان حال زندگی کنی,

 همه روزهای عمرت را زیسته ای.

هنگامی که هنوز چیزی برای بخشیدن داری , هرگز ناامید نشو.

هیچ چیز واقعا به پایان نمی رسد تا لحظه ای که خودت دست از تلاش برداری از مواجه شدن با خطرات نترس, زیرا

 بدین ترتیب فرصت می یابی که بیاموزی چقدر باید شجاع باشی.

با گفتن این که: یافتن عشق غیر ممکن است مانع ورود عشق به زندگی خود نشو.

سریعترین راه دریافت عشق , بخشیدن آن به دیگران است.

سریعترین راه از دست دادن آن محکم نگاه داشتن آن است.

رویا های خود را رها نکن. بدون رویا بودن یعنی بدون امید بودن و ناامیدی یعنی این که هیچ هدفی نداری.

زندگی یک مسابقه نیست , بلکه سفری است که هر قدم از مسیر آن را باید لمس کرد و چشید

سایتی برای همه چیز