کاش در دهکده عشق فراوانی بود !

به خودم می گم زنده باد گریه کردن که فقط اونه که می تونه آدم رو سبک کنه حتی موقعی هم که با صدای بلند می خندی آخرش یه جورائی اشکت در میاد !

خوب زندگی اینه ! حالا دوباره میرم نمی دونم کی به سرم بزنه که بیام دوباره بنویسم این مدت خیلی چیزها می تونستم براتون بگم اما شدم مثل یه آدم یخزده که داره زیر اینهمه تنهایی آب میشه !

تو بايد فرمانرواي دنياي درونت شوي. درون همه ما قلمرو پادشاهي است، پادشاهي راستين. همه ما مي خواهيم پادشاه شويم اما همچنان در مسيري نادرست و در بيرون از وجودمان بدنبال پادشاهي مي گرديم. انسان ممكن است در دنيا يك پادشاه شود اما همچنان در اعماق وجودش احساس كمبود مي كند. با وجود پادشاه بودن هنوز فقير است. هنوز تهي است و خرسند نشده. در حاليكه مشغول جمع آوري آت و آشغال بوده زندگي را از كف داده است.

انسان برده اي است كه به ارباب بودن وانمود مي كند. و تا زمانيكه انسان بر ناخودآگاهي اش غلبه نكند همچنان متظاهر و برده خواهد ماند و انواع نقشهاي رياكارانه را بازي خواهد كرد. ادعا خواهد كرد « من آن نيستم كه فكر مي كنيد »‌ و او خود مي داند كه چيست. همه مي دانند، زيرا ديگران نيز خود نقش مشابهي را بازي مي كنند. پادشاه راستين باش. زيبايي پادشاه درون بودن اين است كه پاي هيچ رقابتي در ميان نيست. تو پادشاهي خودت را داري و من پادشاهي خودم را و آنها هرگز در برابر هم قرار نمي گيرند. هرگز ميانشان برخوردي پيش نمي آيد. هركس در درون خود قلمرويي چنان پهناور دارد كه در آن هيچ رقابتي نيست. هيچ جنگ و دعوايي با كسي نيست.

از هنگامي که خداوند مشغول خلق کردن زن بود، شش روز مي گذشت.
فرشته اي ظاهر شد و عرض کرد:چرا اين همه وقت صرف اين يکي مي فرماييد ؟
خداوند پاسخ داد:دستور کار او را ديده اي ؟
او بايد کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستيکي نباشد.

بايد دويست قطعه متحرک داشته باشد، که همگي قابل جايگزيني باشند.
بايد بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذاي شب مانده کار کند.
بايد دامني داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد و وقتي از
جايش بلند شد ناپديد شود.

بوسه اي داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوي خراشيده گرفته تا
قلب شکسته، درمان کند.
و شش جفت دست داشته باشد.
فرشته از شنيدن اين همه مبهوت شد.
گفت:شش جفت دست ؟ امکان ندارد ؟
خداوند پاسخ داد:فقط دست ها نيستند. مادرها بايد سه جفت چشم هم داشته
باشند.
-اين ترتيب، اين مي شود يک الگوي متعارف براي آنها.

خداوند سري تکان داد و فرمود:بله.
يک جفت براي وقتي که از بچه هايش مي پرسد که چه کار مي کنيد،
از پشت در بسته هم بتواند ببيندشان.
يک جفت بايد پشت سرش داشته باشد که آنچه را لازم است بفهمد !!
و جفت سوم همين جا روي صورتش است که وقتي به بچه خطاکارش نگاه کند،
بتواند بدون کلام به او بگويد او را مي فهمد و دوستش دارد.

فرشته سعي کرد جلوي خدا را بگيرد.
اين همه کار براي يک روز خيلي زياد است. باشد فردا تمامش بفرماييد .
خداوند فرمود:نمي شود !!
چيزي نمانده تا کار خلق اين مخلوقي را که اين همه به من نزديک است،
تمام کنم.
از اين پس مي تواند هنگام بيماري، خودش را درمان کند، يک خانواده را با
يک قرص نان سير کند و يک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگيرد.

فرشته نزديک شد و به زن دست زد.
اما اي خداوند، او را خيلي نرم آفريدي .
بله نرم است، اما او را سخت هم آفريده ام. تصورش را هم نمي تواني بکني
که تا چه حد مي تواند تحمل کند و زحمت بکشد .
فرشته پرسيد:فکر هم مي تواند بکند ؟
خداوند پاسخ داد:نه تنها فکر مي کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد
.
آن گاه فرشته متوجه چيزي شد و به گونه زن دست زد.
اي واي، مثل اينکه اين نمونه نشتي دارد. به شما گفتم که در اين يکي
زيادي مواد مصرف کرده ايد.
خداوند مخالفت کرد:آن که نشتي نيست، اشک است.
فرشته پرسيد:اشک ديگر چيست ؟
خداوند گفت:اشک وسيله اي است براي ابراز شادي، اندوه، درد، نا اميدي،
تنهايي، سوگ و غرورش.
فرشته متاثر شد.
شما نابغه ايد اي خداوند، شما فکر همه چيز را کرده ايد، چون زن ها
واقعا" حيرت انگيزند.
زن ها قدرتي دارند که مردان را متحير مي کنند.

همواره بچه ها را به دندان مي کشند.
سختي ها را بهتر تحمل مي کنند.
بار زندگي را به دوش مي کشند،
ولي شادي، عشق و لذت به فضاي خانه مي پراکنند.
وقتي مي خواهند جيغ بزنند، با لبخند مي زنند.
وقتي مي خواهند گريه کنند، آواز مي خوانند.
وقتي خوشحالند گريه مي کنند.
و وقتي عصباني اند مي خندند.
براي آنچه باور دارند مي جنگند.

در مقابل بي عدالتي مي ايستند.
وقتي مطمئن اند راه حل ديگري وجود دارد، نه نمي پذيرند.
بدون کفش نو سر مي کنند، که بچه هايشان کفش نو داشته باشند.
براي همراهي يک دوست مضطرب، با او به دکتر مي روند.
بدون قيد و شرط دوست مي دارند.

وقتي بچه هايشان به موفقيتي دست پيدا مي کنند گريه مي کنند و و قتي
دوستانشان پاداش مي گيرند، مي خندند.
در مرگ يک دوست، دل شان مي شکند.
در از دست دادن يکي از اعضاي خانواده اندوهگين مي شوند،
با اينحال وقتي مي بينند همه از پا افتاده اند، قوي، پابرجا مي مانند.
آنها مي رانند، مي پرند، راه مي روند، مي دوند که نشانتان بدهند چه قدر
برايشان مهم هستيد.

قلب زن است که جهان را به چرخش در مي آورد
زن ها در هر اندازه و رنگ و شکلي موجودند مي دانند که بغل کردن و
بوسيدن مي تواند هر دل شکسته اي را التيام بخشد
کار زن ها بيش از بچه به دنيا آوردن است، آنها شادي و اميد به ارمغان
مي آورند. آنها شفقت و فکر نو مي بخشند
زن ها چيزهاي زيادي براي گفتن و براي بخشيدن دارند

خداوند گفت:اين مخلوق عظيم فقط يك عيب دارد
فرشته پرسيد:چه عيبي ؟
خداوند گفت:قدر خودش را نمي داند

منبع

چه آسان، معاني كلمات پيش چشمم رنگ مي بازند. خاطره ها افسانه مي شوند و افسانه ها حقيقت. گم ميشوم ميان مفاهيم خوب و بد. انگار مردم جادو شده اند. يا كه گويي من جادو شده ام! نميدانم كجاي قصه ام اشتباه بود كه ديگر لالايي هاي هر شب، طفل بي پناه وجود مرا حتي به خواب، اميدوار هم نميكند! هر ساختمان كه بناي ساخته شدن داشته باشد بايد از ابتدا بر پي و شالوده اي استوار باشد كه توان استقامت آن را داشته باشد. سخت است تماشاي درهم شكستن بلور خيال كه انتظار داري به سختي سنگ خاراي حقيقت باشد. سخت است حكم دادن به اسارت ذهن فقط به گناه آنكه جسم را تاب تحمل پرواز نيست. شايد آن زمان كه مدينه فاضله ام را بر زمين خاكي ميساختم بايد فكر اينجايش را هم ميكردم.
نوشته هايم سپيدند، دنيايم سپيد، فردا سپيد، آدمها سپيد، قصه ها سپيد، دلها سپيد.... و ناگهان تابش نور سياهي، برف سپيد افكارم را آب ميكند. نوري كه از جنس نور نيست. از جنس شب است. نوري كه ميسوزاند عمق وجودم را! و بي شرمانه برفي كه نه سرد است، بلكه گرمي شعله های نوشته هايم از آن جان ميگيرد را تهديد به مرگ ميكند. آب در هاون ميكويم كه با مداد سپيد، قصد پاك كردن لكه هاي سياه زندگي را دارم! در تقابل سياهي هاي اطرافم با سپيدي افكارم حق را به كدام بدهم؟ در كدام دنيا زندگي كنم؟! مگر مي توان در دنياي سياهي ها با عينك سپيدي قدم برداشت؟ خسته و افسرده ميشوم وقتي كه نقاشيها ارزش مداد سپيد جعبه مداد رنگي را درك نميكنند. وقتي كه آدمها خاكستري شدن و خاكستري ماندن را به هر چيز ديگر ترجيح ميدهند.وقتي كه ابرهاي خاكستري بر خورشيد دلشان نقاشي ميكنند. ولی آيا مي توان بي تفاوت بود؟

نمي دانم از تو

منبع ( حتما سربزنید )

                در انتظار رسیدن رفتن تو

                مانده ام حیران در چگونه گذراندن فصل غربت تو

                می روی و من به ظاهر مانده ام

                اما ،اما دلم با تو راهی شد

                شاید که کمی از احساس غربتم بکاهد

                و یا کمی از غربت لحظه هایم کم کند

                می آیی ،می دانم در چشمانت در نگاهت

                می خوانم با آهنگی پر امید

                کاش می شد دستهایم را پر از معنای نگاهت می کردم

                بر گردنت می آویختم

                تا این احساس شاید برای همیشه در تو بماند

     و من در خلوت شبهاي بي ستاره ام از به تو انديشيدن عادتي ساخته ام

     دراز به درازاي آرزوهايي كه برايت داشتم

     و هنوز نمي دانم برق نگاه كدامين ليلي ني ني چشمان تو را خيره كرد

     و تيشه ي عشق كدامين فرهاد ريشه ي عشقمان را خشكاند !

     اما ميدانم كه چون مجنون تا ابد

     در بيابان چشمانت به انتظار تو خواهم ماند....

تنها
اگر دمی
کوتاه آيم از تکرار اين پيش پا افتاده ترين سخن که "دوست ات می دارم"
چون تن ديسی بی ثبات بر پايه های ماسه
به خاک در می غلتی
پيش از آن که لطمه ی درد درهم ات شکند
به سکوت
می پيوندی.

پس، از تو چه خواهد ماند
چون من بگذرم؟
تعويذ ناگزير تداوم تو
تنها
تکرار "دوست ات می دارم" است؟

با اين همه
بغضم اگر بترکد...-
نه
پر کاهی حتا بر آب بنخواهد رفت
می دانم!

عشق چيست ؟
عشق دانش است . دانش و فرهنگ است توامان و آن كس كه از اين دو بي بهره است تواناي عشق ورزيدن ندارد عشق دلپذير ترين جهان بيني آدمي است آن جهان بيني نجيب و جليل كه از آغاز تاريخ انسان تا كنون جانهاي شيفته بسياري براي بر پاداشتن جهاني شايسته و بايسته ي آن كوشيدند و جان باختند براي :
روزي كه كمترين سرود بوسه است
و هر انسان
براي هر انسان
برادريست
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه اي است و قلب براي زندگي بس است

عشق فروتن است عشق فروتني است از ياد نبريم كه درسرتاسر زندگي خود هرگاه به انسان والايي شايسته ي عشق برخورده ايم نخستين خصلت برجسته اي كه در او يافته ايم فروتني او بوده است و هر قدر درجه ي دانش و فرهنگ وي بالاتر به همان نسبت فروتني او نيز افزونتر است
پس عشق را با اين نخستين خصلت بزرگ و خجسته مي توان بازشناخت عشق نيكي است عشق همه ي نيكي هاي جهان را در خود جمع دارد و به همين سبب نيرومند است به سبب همين نيرومندي است كه مهربان و ايثارگر است و به عكس دمي به اين سنگين دلان و ستمكارگان افسار گسيخته ي سرتا سر جهان بنگريد كه سنگين دلي و ستمكارگي آنان به رغم نيرومندي ظاهريشان حاصل ضعف و پلشتي آنهاست

هر روز که می گذرد بی تاب تر می شوم  گوئی هیچ معنایی در عالم نمی تواند مرا به تصویر بکشد . امید یا ناامید ؟ نمی دانم کدام واژه برای تجسم لحظه های من مناسب تراست لحظه هایی که بی تو گذشت لحظه هایی که دلم برایت تنگ شده بود . تمام ثانیه هایی که در حسرت پر عطش آغوشت گریستم . کاش فرصتی پیدا می شد و تو دوباره مرا عاشق می کردی آنقدر  که هیچ چیز جز تو برایم وجود نداشت ببین دوباره مثل همان روزها قلبم به تپش و نفسم به شماره افتاده است . کودکی را می مانم که به یک تکه نگاه ، به ناچیزی عشق دل بسته است . همان چیزی که همیشه دستهایت برای من به فراوانی داشته است . همان چیزی که طعم آن هنوز شور زندگی به من می دهد . هنوز زنده ام می دارد .

باور نمی کنم

از این سوی بسته

تو آن چنان دوری

چون وهم بی کرانه دشت

که در ذهن باغ نمی گنجی

و آن چنان غریب

چون خواب خاموش درخت

که در شعور باد نیز نمی پایی

خاک با شوق از شانه های تو برمی خیزد

و از هر رگ او نام تو می روید

نگاهت چه سنگین است

که هرگز براین افق نتابیده است

ندانستن ، دردی است

و دانستن گناهی جانسوز

عمر چه غریبانه می گذرد

بی آن که مجال دمی باشد

یا همدمی که تو را بسراید

و سرور سور و شیدایی بر لبان تو باشد

چه روزها که نیامده اند

چه شب ها که نزاده اند

و طعم سبز فرصت ها

که در سنگینی سایه نبالیده اند

کسانی نرسته اند

که می توانستند در فراسوی احتمال

نطفه ببندند

هر کسی می توانست سرودی باشد

اگر حنجره ی ترانه ای بود

و هر کس می تواند معنا شود

وقتی مجال خیال تنگ نباشد .

تقدیم به چشم هایی که در راه ماندند و دل هایی که آنها را راندند ، تقدیم به اشک هایی که غرورشان شکست و عهدهایی که کسی آنها را نبست .

زندگی شیبی ست ؛ عشق سیبی ست و وای بر حال آن که در عشق پای بند نظم و ترتیبی ست ، و اما تو، قرار نبود آن وقت های تو جایشان را با این وقت های من عوض کنند .

قرار نبود عشق هم مثل گیلاس ؛ بوسه ، عیدی و تعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد . قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم . قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل دیگری بماند  . قرار بود هرکس به هوای نشکستن دل خودش بماند .

قرار نبود هر چه قرار نیست باشد . قرار تنها بر بی قراری بود و بس گمان نمی کنم گناه من سنگین تر از نگاه تو باشد ، اما یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه ی لالایی های شعر گونه ام را می گیرد ، مهم نیست فقط یک چیز یاد همه بماند .

زیر سایه ی امن ترین سایه بان هستی دلواپس دلواپسی های یکدیگر باشیم ...

به خاموشي رسيدم

 و كلمات شبيه دندان هاي شيري

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

و من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

نه زندگی آنقدر زیباست و نه مرگ آنقدر وحشتناک که به خاطر آن شرف را زیر پا بگذاریم . به همه عشق بورزیم به تعداد کمی اعتماد کن و به هیچ کس بدی نکن .

منبع : عشقی برای تمام عمرم ( ح )

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یک بیت ، ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

"و نوشتن پايان هميشه ي من بوده است

هميشه اي كه هيچگاه نزديك نمي گردد

نوشتن براي من فرار از هميشه هاست

و نبودن در همه جا."

صدای پای امید می آید و من برگشتنت را پس از هزاره دردهایم به تماشا می نشینم . با تمام کلمات عالم غزل آمدنت را می سرایم و به پاسخ تمام لحظه های انتظار ، خودم را به گرمی دستهایت بسپارم . بی گمان در تمام روزهای نبودنت با آنچه را که تنها  به یاد تو نوشته بودم زندگی کرده ام . من خودم را در غربت واژه هایم و در سیاهی نبودنت تنها به کورسوی امیدی معنا کرده ام . امروز بازگشته ای و من تمام حرفهایم را که برای دیدنت کنار گذاشته بودم از یاد برده ام . نمی دانم شاید دوباره تنهایم بگذاری شاید دوباره طعم تلخ نبودنت مرا در برگیرد اما باز هم به تنها ثانیه ای که در آغوش تو باشم دلخوشم .

ای آرام دل بی قرار

در هجرانت چشم هايم باران عشق می بارند

می بارند و می بارند

تا اين سوی ناچيزی هم که مانده است را هم از دست بدهند

و در سياهی دنيای خود جز نقش روی ماه تو در عالم خيال تصور نکنند

تو کجايی که دور از تو دل شکسته ام حتی طاقت آهی را ندارد و من که در

غم عشقت می سوزم از حريم حرم پاک اين دل که آشيانه عشق توست

پاسبانی ميکنم تا در آن جز انديشه عشق پاکت هيچ جای نگيرد

سينه تنگم مالا مال اندوهی تلخ است

در ميان سينه ام سوزشی احساس ميکنم

گويی اين دل است که از سوختنش عطر عشق به مشامم می رسد

وتنم را از عشق می سوزاند

سراپا همچون ديوانه ای گم کرده ره به دنبال درهای عشق می گردم

تو می دانی اين درهای فنا شدن کجاست؟

می خواهم در راه عشقت فنا شوم و نابود گردم...

دل من خدای مهربانی های توست

کاش باز هم بتوانم تو را ببینم...

چقدر خسته ام . انگار هزار سال راه را پیاده آمده ام . انگار در انتهای ناکامی ها جا مانده ام . دیروزهایم چقدر پر از حسرت تو بود و امروزهایم در حسرت لحظه هایی که رفت . مانده ام که چگونه می توانم خودم را تفسیر کنم با همه آنچیزهایی که نداشته ام با همه ابعاد چشمهایت که همیشه در زندگی ام کم آورده ام . خودم را می شمارم .  تکثیر می شوم در تمام تنفس هایت در تمام لحظه هایی که هرگز به یاد من نبوده ای . و من هنوز می شمارم که چقدر دوستم داری و برای شمردن عددها را گم می کنم .

طلوعی را به مسلخ مرگ فرا خواند

بعد از این غروب آتشزا

آتشکده جانم قسمتی از خویشتنم نیست

مرا به مسلخ نگاهی دیگر مکشان                                                                                              

مرا ناآزموده مپندار

که زین پس مرا

اندیشه عاشق شدنم نیست

و من دگر

حوصله پر زدنم نیست

دنيا را بد ساخته اند

 كسي را كه دوست داري ، تورادوست نمي دارد.

كسي كه تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري

 اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند

و اين رنج است .

زندگي يعني اين....

                                                                                                     "دکتر  شریعتی"

مي روم تا در آغازي دوباره غرق در احساس رفتن در  دوردستي روشن  به پاياني همراه با دوباره برخاستن بپيوندم .

قبل از رفتن ، اما بايد چندي كنارم بنشيني تا گوشه اي از آن چه، نمي توان گفت را بازگو كنم .

مي خواهم بداني رفتن تو و ماندن من همچون بودن من و نديدن توست . به آن معنا كه تو مرا نمي بيني .

می خواهم بدانی نرسیدن ما و نبودن تو همچون بودن تو و ندیدن من است .

می خواهم بدانی در این چند روزها که گذشت ، از همان روز که تو بودی و من هم ، در تمام این انتظارها می دانم که تو و من و آنان که ما را دوست می دارند اشک ها همه  بدرقه راهمان بوده ، راهی که باهم و نه درکنار هم پیمودیم . و می خواهم بدانی که از این پس ، در باقی راه که نه با هم و نه درکنار هم ، که امیدوارم در یاد هم و با نام او ، خدای ، می پیماییم باز هم همان اشک ها .

می خواهم بدانی که بی تو ، نبودن همه چیز برایم اثبات شده و بی تو من هم نسیتم .من هم  با تو ام .

می خواهم بدانی که ... بدانی که باز هم نمی توانم آنچه را که هرگز هیچ کس نتوانست بنویسد ، بنویسم .

می خواهم بدانی که اگر تو بدانی من هم خواهم دانست . پس بدان .

باید ماند ، زندگی کرد ، نفس کشید ، باز هم امیدی هست هر چند دور اما او ظهور خواهد کرد .

ما خواهیم رسید ، آنجایی هم هست .و  خدای پیش ماست . همین نزدیکی .

سخت است می دانم . اما بدان بودن من و تو، فرای درک دنیاست . در دنیا نمی گنجد .

باید صبر کرد . او خواهد آمد . آنچنان که از ظواهر پیداست ، زودتر .

بدان . بمان . من هم هستم . ما هر دو با هم به ماه می نگریم این گونه هر شب ، همیشه نگاهمان در تلاقی هم است . بی آنکه کسی نفهمد . نفهمد . می دانی که آخر، کسی هم نمی فهمد .

باید بنویسم که ... اما نمیشود . قلمم نمی تواند .

تو را به خدایمان می سپارم . همان که تو، من را به او .

تمام لحظاتی که ... از یاد نخواهم برد .

از یادم نمی رود . نخواهد رفت .

خداحافظی نمی کنم . نه . نباید .

فقط .. ماه یادت نرود . امشب و تا آخر دنیا .

او خواهد آمد .

ما خواهیم رسید .

خدا هست .

با ما . کنار ما . با تو . با من .

خدا

تو را مزه مزه می کنم . بوی باران می دهی بوی کال سیب بوی هرانچه که زیباست . تو را با تمام کودکی هایم خط خطی می کنم . قشنگ تر می شوی حتی با این خطوط درهم که لبخندت را می پوشاند . تو را با تمام آرزوهایم از خدا می خواهم و خدا تو را نقاشی میکند با چشمهای آبی با همان نگاه مهربانت با هر مقیاسی از زیبایی با هر اندازه ای از خوشبختی .

تو با باران پیوند خورده ای تو با تمام چیزهایی که معنی عشق میدهد پیمان بسته ای نمی خواهم تو را کلمه کنم نمی خواهم با جملات و با محدودیت های دست و پاگیر لغات اسمت را تکرار کنم . اصلا نمی خواهم کسی را در تو شریک کنم . تو مال منی تنها برای من که همه عمرم برای توست . حتی نگاهت ، آغوشت و همه آن چیزهایی که داری .

تو را مزه مزه می کنم بوی همآغوشی با مهتاب را میدهی بوی تن خورشید بوی خیسی باران .

من با چشمهای بسته هم می توانم تو را ببینم . می توانم آن لبخند مهربانت را که در قاب صورتت می درخشد لمس کنم . می توانم حتی وقتی نیستی نفسهایت را بشمارم می توانم پابه پای تپش های قلبت تو را تکرار کنم . ببین ! هنوز هم وقتی که می خندی در لرزش چشمهایت شب بوی های وحشی می رقصند و من می توانم هنوز هم با وجود فاصله ها گرمی عاطفه ات را حس کنم . نیازی نیست که حتما در حضور جسمانی ات غرق شوم . تو در من آمیخته ای مثل تمام لحظه هایی که نوازشم می کردی مثل تمام روزهایی که مرا سخت به خود می فشردی و من در تک تک اجزا بدنت محو می شدم . شاید دیگر هرگز به من فکر نمی کنی نمی دانم . نمی دانم چرا من هنوز عاشقت مانده ام . چرا باوجود نبودنت هنوز هم جز تو کسی را نمی بینم . هروقت که بغض می کنم حرکت دستهایت را بر گونه هایم احساس می کنم . می دانم که حضور داری هستی و هنوز هم خاطره گل های مریم را فراموش نکرده ای .